This would be my vision (one of them): To emancipate abstraction from modern dogma’s; or: a painters’ logical impossibilityIn earlyer paintings the layers of paint reveal fragments of cubic or triangle forms, that float in a shimmery light in which these forms seem to find no context. The lack of interrelation between form and space is symptomatic for the displacement of historical-non-objective elements in PD’s work. Recently, works sometimes expand into an installation.To ‘normalize’ the heavy historical claims on abstraction PD merges historical abstract representations with estranged functional objects, like scarfs, vases and fabric from the marketplace. In this way PD creates improvised ’still lifes’, dissolving any hierarchy which could exist between objects coming from autonomous as well as applied art traditions. These spatial arrangements function merely as a playground to support the development of new ways to look at painting again.quotes;GIJS FRIELING IN ‘COLORED’ 2006/7:Paul Drissen gebruikt de vormentaal en de design en kunsticonen van het modernisme om de status van het autonome kunstwerk -die juist in het modernisme sterk gemaakt is- te masseren en te ontspannen. Voor W139 Colored maakte hij een plafond en muurwerk waarbij geblokte boerenbontstoffen worden gecombineerd met reproducties van Mondriaan en foto’s van Macintosh interieurs. Het verschil tussen muur en kunstwerk en vooral het krampachtige verschil tussen echte abstracte kunst en decoratie vervloeien op grootse en intieme wijze.BIBLIOTHEEK VAN ABBEMUSEUM(Catalogus Melodernia 2005) :In installatieve opstellingen toont de Nederlandse kunstenaar Paul Drissen (Oirsbeek 1963) abstract-geometrische tekeningen en schilderijen van waarin langs melodramatische en melancholieke weg een verhouding wordt gezocht met de modernistische schildertraditieIN CATALOGUS ‘GLOCAL AFFAIRS’ 2008Het werk dat Paul Drissen tijdens Glocal Affairs laat zien, heet ‘Exorcism’. Het beschrijft zijn idee van de overgang tussen schilderen als feit (als ding) en als fictie (als ‘een gefingeerde geschiedenis van verloren betekenissen van abstracte interventies’). Drissen werd vooral bekend door zijn schilderijen. De laatste jaren maakt hij steeds meer collages en beschilderde wanden en stoffen. In de Timmerfabriek toont hij aan de balustrades van de vides modernistische objecten van hout met daartussen stof en papier gespannen. Ze zijn onmiskenbaar geïnspireerd op Mondriaan. Het blijven schilderijen, maar dan zonder verf.